و کسی نماند جز ما

درباره محصول

وقتی پاهامو دو طرف لبه‌ی پشت بوم می‌ذارم و این جا می‌شینم و از طبقه‌ی دوازدهم به خیابونای بوستون نگاه می‌کنم، نمی‌تونم به چیزی جز خودکشی فکر کنم. البته خودکشی خودم نه. اون قدر زندگیم رو دوست دارم که تا آخرین نفس ادامه‌ش بدم. توجه‌م بیش‌تر به آدم‌های دیگه‌س و این که چه جوری سرانجام تصمیم می‌گیرن به زندگی‌شون خاتمه بدن. این که هیچ از کارشون پشیمون می‌شن؟ تو لحظه‌ی بعد از پریدن و یه ثانیه قبل از تصمیم‌گیری‌شون، باید ذره‌ای پشیمونی تو اون سقوط آزاد و کوتاه باشه. این که وقتی زمین به سمت‌شون یورش می‌بره، بهش نگاه می‌کنن و فکر می‌کنن. «ای لعنتی! این ایده‌ی خوبی نبود.